Hoe mijn hond een zich verlaten voelende en huilende pup troostte

 

 

Dat heb ik weer. Woon ik eerst naast mijn huisbaas die zijn hond in de ren als waakhond gebruikt en emotioneel verwaarloosd, hoor ik op mijn nieuwe adres eergisteren opeens een hond in de tuin huilen tegen middernacht.

 

Uh?????

 

Nou heeft iedereen die hier in de buurt een hond. Heel bijzonder. Ik ken de blafjes ondertussen en ik weet van welke hond het is. Maar dit jammerende piepje kende ik niet.

 

De volgende ochtend ga ik op onderzoek uit. Mijn buren vertellen, het is de nieuwe pup van 2 huizen verder. Hij moet nog wennen…

 

Mijn hart slaat op hol… WAT? Nee zeker! Ik wordt geconfronteerd met mijn missie en passie en mijn onmacht om deze pup te kunnen helpen.

 

Ik vertel aan de buren die ook een hond hebben, hoe traumatisch dat voor de pup is om zo alleen gelaten te worden…. De buurman twee huizen verder luistert “stiekem” mee zag en voelde ik.

 

OK. Dat is stap 1.

 

Ik leg het boek in mijn auto, ik ga het boek Puppy ik heb je lief cadeau geven. Ze kunnen het gebruiken. Ik ga met mijn oudste hond wandelen, parkeert precies op dat moment de auto van deze mensen bij hun voor het huis. Net op het moment dat ik voorbij wandel.

 

Ik stop. Ik wil me even voorstellen. Het buurmeisje stapt uit plus de prachtige mooie zich onzeker voelende pup! Yeah!! Dat heeft God geregeld, dat kan niet anders. Ik ga naar haar toe...leuke puppy… wat een schat. Heeft hij zo gehuild??? Ja zegt ze, we hebben hem pas. Hoe oud is hij? 8 weken! (slik)

ohhh. Vind je dat niet zielig dan? Oh nee hoor, het gaat goed met hem. De nachten ervoor was hij stil en heeft hij goed geslapen. Ik hoop dat hij geen overlast geeft? Overlast? Nee hoor, pijnscheuten in mijn hart. Ze zegt: We geven hem een t shirt van ons erbij en daar gaat hij helemaal op liggen. We willen hem liefde geven… (uhhhh??????) De pup komt heerlijk op mijn voeten liggen. Ik voel aan hem dat zijn lichaam hier is, maar hij innerlijk nog echt niet weet waar hij terecht is gekomen. Ik stuur hem healing.

 

ohh zeg ik. Dat is mooi! Dan heb ik een mooi boek voor jullie wat ik jullie graag cadeau wil doen! PUPPY IK HEB JE LIEF! Daar staat ook in waarom het voor de pup niet goed is om hem te laten huilen. Daar staat ook in wat hij nodig heeft. Doe me een plezier en neem je pup bij je, hij nog te klein, mist mamma en zijn familie. Zeker als je liefde wilt geven….en op mijn website staat meer. 

 

Ik wens haar veel geluk

 

Dat was gisteren overdag.

 

Gisteravond:

 

Hoor de ik de pup weer huilen. Deze keer meer. Het was 22.30 uur zowat. Waar ik nu woon ligt iedereen om 22.00 uur in bed, en is het muisstil. Heerlijk. Dus de pup hoorde ik goed want ik lag nog niet in bed.

 

Oh nee he. Ik voelde me boos worden. Ja, de pup van 8 weken slaapt weer buiten, moederziel alleen. Hij wordt gehoord dat weet ik zeker, niemand trekt zich iets van hem aan. Hij is er niet.

Hoezo liefde? Liefdevolle onwetendheid. Dat geloof ik wel. Maar eigenlijk ook niet want ik heb de informatie gegeven.

 

En nu?

 

Ik trek de stoute schoenen aan. Iedereen slaapt. Maar ik ga aanbellen. Ik ga een gesprek aan.

Het is donker. Ik zie dat iedereen in bed ligt. Ik woon hier net. (haha). Ik bel aan. Niemand doet open. Ze weten dat ik het ben. Kan niet anders.

 

Oke.

 

Ander plan en nu?

 

Het lost zichvanzelf op.

 

Ik loop de tuin in stuur de pup liefdevolle energie. En wat gebeurd. Mijn moxie (ze is een echt moedertje) komt naar buiten. Draait met haar hoofdje, luistert naar de pup die echt erg jammert. En ze begint te blaffen, in contact met de pup. Geen gewoon blaffen, maar contact blaffen.

De verbinding was voelbaar.

 

En de pup?

Die was zo blij. De pup schreeuwde het bijna uit. Een hele diepe huil uit zijn borstkast kwam te voorschijn. Alsof zijn leven ervan af hing. Mijn moxie beantwoorde dat heel krachtig met een blaf van : Hier ben ik. Je bent niet alleen”. De pup huilde als een wolf, zo diepe stem, oerkracht en Moxie reageerde. Na Moxie reageerde de pup weer en zo ging het door.


De hele buurt kon meegenieten en bij mij stroomden de tranen. Van ontroering, van verbinding, van verdriet en pijn in mijn hart en het gevoel van verbondenheid tussen deze twee lieve honden. 

 

Dit ging zo een tijdje door tot het huilen van de pup zachter werd, overging in zacht gekreun, om daarna denk ik,  in slaap te vallen.

 

Moxie ging naar binnen. Mijn taak volbracht, zegt ze. 

 

 

Bij mij roept het heel veel vragen op. Hoe kan dat dat mensen zo denken? Het staat zover van liefde vandaan. Shocking voor mij. Maar nu weet ik wel weer wat mijn missie is.

 

De mens voorlichting geven over honden, healing geven aan de emotioneel beschadigde en verwaarloosde hond. En de mens, in verbinding met de hond terug naar hun hart brengen.

 

Lieve puppy, dank je wel dat jij er bent. 

 

 

 

Wil jij dat ook? Dieper in je hart komen samen met je hond?

Meld je dan aan voor de verdiepingscursus. Wij starten 06 oktober as. Er is nog vroegboekkorting en er is nog plek. Dus als je mee wilt doen, is dit je kans.  Ik weet zeker dat je er geen spijt van zult krijgen. Het is een gouden parel  in een prachtige omgeving.  Hier is de link  mocht je meer informatie willen. 

 

Ik ga snel verder om de praktijkruimte in orde te maken, want ik wil mens en hond van harte kunnen ontvangen!

 

Kom jij ook?

 

Liefs

Helena

 

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 3
  • #1

    marja hozee (woensdag, 12 september 2018 16:57)

    Oh Helena, wat een mooi en ontroerend verhaal lees ik net.
    Misschien herinner je nog dat ik een cursus bij jou deed en onze Lahja overleed. Inmiddels hebben we pup Ilja en toen hij kwam heb ik twee weken naast hem geslapen. Liefs.

  • #2

    Sanghavasini Ananda (woensdag, 12 september 2018 17:36)

    Lieve Helena en Moxie, dank je wel dat je dit ontroerende verhaal te deelt, ik kan me helemaal in je vinden. Ik woon in Canada, anders had ik je cursus heel graag bijgewoond! Een absolute must for een ieder die een hond in zijn of haar care heeft. Ik doe iets soortgelijks als jij in Canada. Het is zo apart dat deze bijzondere wezens bij ons wonen maar we ze eigenlijk niet kennen. Een heel mooi kado wat je mens en dier geeft om de diepste verbinding met de hond en zichzelf te ervaren!

  • #3

    Helen (woensdag, 12 september 2018 18:26)

    Wat een mooi verhaal, Helena! Ik was dolblij geweest had er iemand met jouw kennis en ervaring in mijn straat gewoond om me raad te geven ;-)
    Mensen handelen heel vaak uit onwetendheid en er is meer dan nood aan mensen zoals jij om de lieverds een stem te geven!!