BILLIE

 

Billie was mijn eerste hond helemaal voor mezelf. Billie haalde ik inmiddels alweer meer dan 20 jaar geleden op 5 jarige leeftijd uit het asiel. Ik wist toen nog niets van stress bij honden en van honden in het algemeen!

 

Billie, viel uit naar andere honden. Ik wist er niet mee om te gaan. Ik ging op diverse gehoorzaamheidscursussen, won zelfs een beker voor gehoorzaamheid!! Toch werd het probleem niet opgelost. Bij een nieuwe cursus waar een aantal keren per week met slipketting gewerkt werd en ik op tv zag hoe snel en goed de honden luisterden, wilde ik dat ook. Het leek me geweldig zo een goed luisterende hond. Ik keek alleen naar het gedrag. Ik zag alleen het gedrag. Ik dacht, als de hond zich zo netjes gedraagt dan gaat het goed met hem.

 

Tijdens deze cursus leerde ik Billie hard te corrigeren (met slipketting!) als hij ook maar even naar een andere hond keek. Met als doel dat hij andere honden zou negeren. Billie had slechte ervaringen met honden in zijn verleden. Vol overtuiging en vertrouwen (want de instructeur zei het!) deed ik dat. Het leek te helpen. Billie kon netjes naast me blijven volgen als er een hond kwam, ik was alert zodat ik hard (op mijn manier) kon corrigeren, zodat ik kon voorkomen dat hij uitviel. Zo was onze wandeling. Mensen zeiden tegen mij: Goh. wat loopt uw hond mooi.... ik was trots. Wat ik toen nog niet zag, was dat Billie constant op zijn tenen liep (ik ook!) en gespannen was.

 

Tijdens een les, mocht Billie los, tussen de andere honden. Hij stond in het midden, hij wist niet meer wat te doen en vooral wist hij niet meer bij wie hij veilig was. De instructeur was niet veilig, die corrigeerde hem vreselijk hard, bij mij was hij ook niet veilig, want ook ik stond voor correcties. Dus wat deed Billie om te zichzelf te redden, hij rende weg. Zo hard hij kon. Ik was in paniek. Ik voelde dat ik onze binding helemaal aan het verliezen was. Ik kon wel janken.

 

Ik ben gestopt met deze cursus, het deed ons geen goed. Wat niemand wist op de dat moment, en ik ook niet, was dat Billie veel onder stress te lijden had. Hij beet zijn hele voetzooltjes kapot, tussen zijn teentjes ook. Hij kreeg last van allergieën. Vele malen naar de dierenarts geweest. Men kon niets vinden.

Nadat ik gestopt was met deze lessen en vooral met de correcties, zijn Billie en ik van elkaar op onze manier gaan genieten. Ik heb alle verwachtingen rondom zijn perfecte gedrag los gelaten en ik ben gaan kijken hoe hij zich voelde. Ik liet hem zijn wie hij was en ik zocht aansluiting bij hem. Een enkele keer rende hij kort weg, maar kwam meteen weer terug uit zichzelf, soms joeg hij een andere hond even de stuipen op het lijf, maar verder gebeurde niets. Ik accepteerde hem daarin. Een wereld ging open.

En Billie die normaal bij me wegrende, bleef nu bij mij. We hadden plezier samen. Hij was veel vrolijker en aanhankelijker.


Helaas heeft dat niet lang geduurd, hij overleed op 7 jarige leeftijd aan prostaatkanker.

Ik was er stuk van. Ik had het gevoel veel gemist te hebben met hem. Het heeft lang geduurd voordat ik zijn leven en dood een plek in mijn hart kon geven en voordat ik mezelf kon vergeven dat ik zo "hard" was geweest voor hem.

Tot mijn grote schrik, las ik in het boek Stress bij honden, vele jaren later, dat prostaatkanker vooral veroorzaakt wordt door teveel stress.

Mijn wereld stortte in. Ik werd me bewust dat ik altijd naar zijn gedrag had gekeken en te weinig heb gezien hoe hij zich van binnen voelde. Ik besloot het boek met hart en ziel te vertalen en op de markt te brengen.

Een stukje bewustwording voor MIJ EN MENSEN IS MIJN WENS!. Een ode aan mijn lieve Billie.