OVER ONS

LEIDERSCHAP ZONDER DOMINANTIE - SAMENWERKING EN GELUK ZONDER TRAINING  

GELUKSMOMENTEN SPAREN

EEN VAN ONZE GROTE GELUKSMOMENTEN
EEN VAN ONZE GROTE GELUKSMOMENTEN

Ik stel mij voor door mijn ervaring te delen

Het was in 1991, het lijkt lang geleden en "ouderwets" Maar niets is minder waar. Ik hoor met regelmaat van klanten hun ervaring, gedateerd gisteren, bij nog bestaande hondenscholen dat dit alles in de tegenwoordige tijd nog steeds gebeurd. (Hard)corrigeren, de hond overheersen, de hond dwingen, straffen, de hond pijn doen (afleiden wordt gezegd) door dingen naar hem te gooien, blafband, stroomband, clicker,  jezelf moeten weg cijferen, horen dat je te lief bent en strenger moet zijn, dat je naar de instructeur moet luisteren.   Deze klanten zijn zo blij dat ze nu de keuze hebben het totaal anders te doen en hun hart mogen volgen.

 

 

Billie was mijn eerste echte eigen hond. Het was denk ik 1991. Afkomstig uit het asiel. op straat gevonden. Niemand kent zijn verleden. Zo een schat en zo ontzettend lief! 

Ik wist niets over stress en ziekte, ik wist niets van de samenwerking tussen emoties en gezondheid en ziekte. Ik wist  niets van honden. Ik wilde alleen maar liefhebben, het goed doen en hem gelukkig maken. Hoe dan ook: Hij nooit meer zou weggaan 

 

Billie viel uit naar honden, trok aan de lijn, ging er als een speer vandoor als hij de kans kreeg, kon niet alleen zijn. So what. Dacht ik. Ik had hem lief vanaf moment 1. 

 

Ik moest wel oplossingen vinden. Toen bleek dat hij helemaal niet alleen kon zijn, nam ik hem stiekem mee naar mijn werk (maatschappelijk werk en ik had een eigen kantoor) Als het niet kon, en het was niet te warm, bleef hij in de auto. Dat vond hij prima. Tussendoor gingen we lekker wandelen.  Soms kwam er een oppas. En we zijn toen voor hem verhuisd van een appartement naar een huis met tuin, zodat hij "vrij" kon zijn op het gras. Ook zocht ik mogelijkheden (omheinde voetbalvelden en weilanden) waar hij lekker los kon rennen en zich veilig kon uitleven. Verder gebruikte ik een 20 meter lijn, om hem zo veel mogelijk vrijheid te geven.  Hij koesterde zich heerlijk op bed. Hij "leek" gelukkig, maar toch..... liet ik mij teveel beïnvloeden door meningen om mij heen. (herken je dat?

 

Ik moest hem leren luisteren zei iedereen!  Dat lukte mij niet. Ik was te lief zei men. 

 

Ik ging op zoek naar antwoorden buiten mezelf; (Het is gevaarlijk meningen van anderen zomaar over te nemen heb ik geleerd. Die ervaring geef ik graag door. ) Ik ging te rade bij gedragstherapeuten, gehoorzaamheidscursussen etc. Ik deed alles wat men zei.

Ze zijn deskundige niet waar?   Tot en met hem dwingen te gaan liggen door zowat op hem te gaan liggen  bij het woord af. Hoe onnatuurlijk het voor mij ook voelde, ik vertrouwde meer op de ander dan op mijn eigen gevoel, wat WEL klopte! Uiteindelijk ging hij netjes AF op commando en we kregen een diploma. 

 

Wat het opgelost? verre van!  In de les had Billie zo ongelofelijk veel spanning opgebouwd en zijn gevoelens onderdrukt (dat was het veiligste voor hem) dat hij, op het moment dat we buiten kwamen mij spontaan omver trok en nog meer uitviel naar alles wat we tegenkwamen.

Wat een nachtmerrie als ik er nu aan terugdenk. 

 

Ik begreep er niets van.  En het is zo begrijpelijk. Dan doen wij toch ook? Ons afreageren als het ons teveel wordt. Het vergt alleen andere kennis en deskundigheid op deze manier, vanuit het gevoel, zijn psyche en de emoties naar de hond te kijken. 

 

Enfin, we kregen een diploma, eg, eg 1 en eg 2. Was ik er blij mee. NEE. Er was niets veranderd buiten op straat. Het was alleen maar verergerd. 

 

Ik werd wanhopig en boos op mijn hond en op mezelf. Wat deed ik fout?! Iedereen zei dat dat moest helpen en het lukte mij niet. Ik moest strenger zijn, werd gezegd. Dus ik werd strenger en ging nog meer mijn best doen. (*herken je dat? ) Ik dacht dat ik een goed vrouwtje voor mijn hond was als mijn hond maar naar mij zou luisteren en gehoorzamen. Dat gebeurde dus niet. En ik weet nu waarom! De wereld op zijn kop.

 

Toen kwam uw hond gehoorzaam in 3.5 week.  Dat beloofde veel, dat. moest goed zijn, het was van Martin Gaus! Die moet het weten! Dus ik mij laten verleiden om op les te gaan.  Daar moest ik opnieuw strenger zijn! Ik moest hard corrigeren, hem de baas zijn (lees overheersen) en ik kreeg dus weer de bevestiging dat ik te lief was. 

 

Alle adviezen strookten niet met mijn hart. Op het moment dat ik dit bespreekbaar maakte werd wederom uitgelegd dat ik niet mocht vermenselijken, dat honden niet voelen, de nek goed vast zit en dat dit tussen mijn oren zat, omdat mijn hond SUPER VROLIJK was. Want hij kwispelde. De kennis over KALMERENDE SIGNALEN was er niet. Wat het "vrolijk" met de staart kwispelen van mijn hond, was een kalmerend, conflictmijdend signaal, waarmee hij correcties wilde afwenden en mij vertelde:: het is genoeg geweest en alsjeblief corrigeer mij niet meer) 

 

Maar ja... dat weet ik nu, dank aan mijn ontmoetingen met Turid Rugaas.

 

Maar terug naar toen. Ik leerde op de cursus het gedrag van mijn hond te zien en niet wie hij echt was. Ik leerde mijn gevoel te ontkennen en in twijfel te trekken. DUS IK LUISTERDE..NET ALS EEN HOND. 

 

 JA, Mijn hond leerde te luisteren.  Ik kreeg hem onder controle. Ik kreeg complimenten van mensen op straat. "wat loopt je hond mooi"... ja, Wat mensen niet wisten en ik ook toen nog niet. ZIJN  GEDRAG WAS VOORBEELDIG GEWORDEN. MAAR WAS HIJ GELUKKIG? NEE. 

 

Dat viel mij op, toen ik op advies van een goede vriend ben gestopt met alle training. Hij zeg hoe ik mezelf forceerde en hoe mijn hond daarop reageerde.  DAT WAS HET BESTE ADVIES OOIT. 

 

WIJ ZIJN GESTOPT MET ALLE TRAININGEN EN OEFENINGEN. WE ZIJN PLEZIER GAAN MAKEN!

GEWOON PLEZIER! Eindelijk kon ik mijn hond liefhebben precies zoals hij was op mijn manier!

 

 

Ik ben mijn hart gaan volgen, wij zijn naar het strand gegaan en zijn gaan doen wat hij leuk vond, LOS naar het strand (hij rende weg maar kwam terug) los met andere honden (hij was niet agressief, hij maakte geluid, snauwde even en dat was zijn communicatie) er was niets aan de hand. Hij had een vriendinnetje, zij werd uitgenodigd. Ze sliepen samen op de bank.

wat hebben we genoten van dit geluk! We zijn verhuisd naar een huis met een tuin waar hij mocht verblijven wanneer hij niet mee kon. Daar stond een prachtige eigen huisje voor hem. waar hij zich veilig voelde en graag ging slapen. 

 

Billie was een zwerver voordat hij bij mij kwam. Wanneer hij alleen moest blijven voelde hij zich buiten veiliger dan binnen. Zo blij voor hem! (dat is niet met training op te lossen!) 

 

Billie had mijn liefde, geduld en vertrouwen nodig. Na een lange weg hebben we dat gelukkig nog gevonden en van kunnen genieten. Hij is niet voor niets bij mij gekomen om mij te leren dat gevoelens van onschatbare waarde zijn, voor mens en hond verbonden! 

 

De grote hoeveelheid stress en niet verwerkt verdriet wat Billie had (iemand heeft hem al een keer in de steek gelaten) uitte zich in allergieén en prostaat problemen (ondanks castratie) .

 

De dierenarts gaf het advies dat het beter was hem rust te gunnen met euthanasie. Hij verdiende zijn rust.  Met de kennis die ik nu heb, weet ik dat ik hem ook lichamelijk had kunnen helpen met Energy Healing die stress wegneemt en het lichaam weer kracht geeft te herstellen. Maar dat was toen niet. Het had altijd verzacht. 

 

Met veel pijn in mijn hart hebben we hem laten gaan. Dankbaar voor onze reis samen en wetende dat we altijd in ons hart verbonden blijven en samen zijn doe ik dit werk met hart en ziel om honden en mensen het allergrootste geluk te wensen en gunnen wat er is. Zonder correcties, dwang en onnatuurlijke regels. 

 

Met veel liefde, tijd en geduld, met veel plezier, met natuurlijke hondenregels en grenzen, energy healing, mindfullness, met leiderschap zonder dominantie.