In Memoriam

Ik moest mijn bijzondere lieve Night SHADOW van het Vennetje met 12,5 jarige leeftijd laten gaan op 02 nov. 2008 (allerzielen!) Zijn dood heeft mijn leven veranderd. Shadow is gecremeerd op 03 nov. 2008. Zijn urn met foto staat bij mij op mijn buro. Nog regelmatig draag ik een collier met een hartje, en een rozenkwarts met zijn foto en de foto van Shai. Het was een mooi, moeilijk, dankbaar en intens afscheid. Shai overleed een jaar eerder en sliep heel vredig en zacht in...hij gaf zich over en liet los. Hij schonk mij vrede en is net als Shadow nog steeds bij mij. "Me and my Shadow together for life"


Nog nooit in mijn leven is een hond zo belangrijk voor mij geweest als Shadow. Nog nooit ben ik in staat geweest zo een zielsverbinding te voelen met een dier. Hij was   letterlijk mijn "Shadow".

Zijn afscheid (thuis) was erg mooi, intens. Ondanks alle goede voorbereidingen en planning, werd de definitieve prik (een "hartprik", waardoor de dood (te) snel intrad) een strijd. Voor mij een trauma. Ik was te emotioneel, ik moest alleen de beslissingen nemen, Er alleen voor staan voor een beslissing op leven en dood is iets wat ik niemand anders adviseer, het is veel te zwaar en te moeilijk zoals ik het heb ervaren.  Ik was te emotioneel, niet meer helder. Ik kon het allemaal niet overzien. Ik heb jaren nodig gehad te leren hoe ik mezelf kon vergeven dat ik had toegestaan hem een hartprik te geven. Ik besefte niet wat op dat moment gebeurde en ik wilde het beste voor Shadow. (hoe tegenstrijdig dat ook klinkt) Hier ben ik en is de dierenarts (ondanks haar betrokkenheid en goede bedoelingen) in mijn beleving ernstig tekort geschoten. Het ontbrak aan goede voorlichting vooraf, afstemming van de dierenarts op mijn emoties, actie in overleg. En voor mij: Ik had beter  kunnen doorvoelen wat het voor mij zou betekenen Shadow te laten gaan op deze manier, hoe ik het had kunnen regelen, zodat ook ik ermee verder kon leven. Ik was bij Shadow en ben vergeten goede ondersteunende zorg voor mezelf te vragen en regelen. Dat was mijn leerpunt wat Shadow mij voor de rest van mijn leven heeft meegegeven door zijn overlijden. Ik hoef het niet alleen te doen, ook ik verdien het om ondersteund te worden. Deze boodschap  van hem draag ik in mijn hart mee.

HET LOSLAAT PROCES

Voor zijn dood wist ik niet wat intuïtie was, wist ik niet wat het was om naar mijn gevoel te luisteren. IK was bang voor de dood. Ik leefde, na mijn echtscheiding, samen met hem en we hadden het gezellig en goed samen. Shadow ,en ons samen zijn, gaf mij kracht, hoeveel dat was, besefte ik pas later toen hij er niet meer was. Shadow kon mij aankijken met vragende, indringende ogen. Die speciale blik in zijn ogen. Ofschoon ik er toen nog niet in geloofde, had ik dan het gevoel dat hij mij iets wilde zeggen. Vreemd gevoel vond ik. "Toevallig" kende ik een klant, zij was hondentolk. Ondanks dat ik er toen niet in geloofde, besloot ik om haar te vragen of dat ook met Shadow mogelijk was? Ik vertelde haar dat ik vaak het gevoel had dat hij me iets wilde zeggen. Ik wilde ook weten hoe het met hem was. Grappig vond ik dat om te doen. Ik was zooo nieuwsgierig. Ik moest een foto opsturen en dan zou ik een verslag krijgen per email. Dat heb ik gedaan, het duurde mij te lang. Er gingen 14 dagen overheen voordat het verslag eindelijk kwam en toen snapte ik waarom het zo lang moest duren.

 

Waarom het zolang duurde.

 

In een nacht, Shadow sliep beneden, hoorde ik hem beneden aan de trap blaffen. Ik schrok wakker. Vreemd dacht ik, dat doet hij nooit. Ik ben naar hem toe gegaan om te kijken wat er was. Hij was onrustig, ik liet hem even plassen. Daarna wilde ik weer terug naar bed en stuurde hem naar zijn "huisje" (bench). Hij wilde niet. In plaats daarvan ging hij onder de eettafel liggen en weer keek hij me zo vragend en indringend aan. Ik besloot nog even bij hem te gaan zitten en ik ging aan de eettafel zitten, waar mijn laptop op stond. In gedachte, waarschijnlijk ingefluisterd door Shadow, zette ik de computer aan en haalde ik mijn email op. Ik kon het niet geloven, op dat moment kwam zijn VERSLAG binnen!! Shadow zuchtte diep en ging er ontspannen bij liggen. Ik opende het bestand en begon vol spanning te lezen.... Ik was zo benieuwd!!! Ik schrok. De eerste zin was: " ik ga Helena verlaten, mijn tijd zit erop. Het kan nog even duren en ik zeg niet wanneer. Helena moet goed op haar gevoel letten, ik laat het haar weten als het zover is. Ik heb het nodig dat ze me zegt dat ze mij los kan laten, dat ik mag gaan. Anders kan ik niet gaan..." Daar zat ik dan....als "verdoofd" op mijn eetkamerstoel, midden in de nacht, naar mijn computer te staren, met een oude maar gezonde hond aan mijn voeten. Ik kon het niet  geloven..... Shadow gaat dood??!! Shadow keek me weer zo indringend en vragend aan. Ik had eerder het gevoel wel eens gehad dat hij binnenkort zou komen te overlijden. Maar ja, het is een oude hond, logisch toch? Wij zijn nog samen op vakantie geweest omdat ik , onbewust, dat gevoel had. Ik was dat voorgevoel wat ik had alweer vergeten... Ik zei tegen hem dat het goed is dat hij gaat, als hij eraan toe is. Ik red me wel...Hij zucht en gaat heel rustig slapen. De dag erna is hij gestopt met eten en de dagen daarna erg weinig. (hij was gek op eten!) Ik begreep er niets van. Zou het dan toch kloppen? Hij leek nog zo gezond! Ik heb alle lessen gecanceld, ik heb alle tijd voor mezelf en hem genomen. Op dat moment was er niets in de wereld dat voor mij belangrijker was dan Shadow. Ik heb alles samen met hem gedaan wat mijn gevoel mij vertelde. We begrepen elkaar helemaal. Ik heb mijn intuïtie leren kennen. Shadow en ik zijn op de mooiste plekken gekomen en we iedereen nog bezocht waar ik het gevoel van had, daar moeten we naar toe. Achteraf bleken het afscheidsbezoeken te zijn. Hij heeft iedereen die hem dierbaar was de kans gegeven afscheid te nemen van hem en hij heeft afscheid genomen. Nadat we iedereen gehad hadden, na ons laatste bezoek aan mijn ouders, werd hij de dag erna ernstig benauwd. Het was zover. Het werd mij steeds duidelijker. Ik moest hem met heel veel pijn in mijn hart laten gaan.

 

Ik wil de mensen die mij toen tot steun zijn geweest nog van harte bedanken. 

In het bijzonder:  Huisdierencrematorium te Beek voor het liefdevolle afscheid, de muziek en opvang, Mijn ex-genoot Bert die er was om mij te steunen tijdens de crematie

Lilly Huis in het Veld: Haar zang, aanwezigheid en rituelen hebben mij veel ondersteuning en houvast gegeven, ook de in de rouw tijd erna. Shadow genoot ervan. Het bracht verbinding. En  natuurlijk mijn allerliefste  vrienden  die altijd voor me klaar stonden met praktische steun en troost om mijn verdriet op te delen.


De allermoeilijkste en zwaarste en dapperste beslissing uit mijn hart

die ik ooit in mijn leven  heb moeten nemen en die mijn leven op een nieuw spoor

van Intuïtieve Communicatie, Healing, vergeving, onvoorwaardelijke liefde en DANKBAARHEID EN BEWUST - ZIJN heeft gebracht.