Colour of Dogs

Hoe ik begon en bijna eindigde

Mijn reis in hondenland begon toen ik besloot om de Martin Gaus instructeursopleiding te gaan doen, komende vanuit de zorg en na een paar jaar hondenschool mijn vaste en gewaardeerde baan als maatschappelijk werkster in een bejaardentehuis, zorgcentrum Oostduin in Den Haag had opgezegd. Ik wilde over honden leren, niet om instructeur te worden maar om kennis op te doen. Ik ontdekte dat ik iets te vertellen had toen ik presentaties moest geven in de opleiding. Dat was nieuw voor mij. Alles wat ik over honden leerde (lees de theorie)  en wat ik in praktijk zag bracht me in verwarring.  Het was een start van mijn zoektocht naar wie ik ben, samen met de honden. Honden zijn altijd een spiegel van mij geweest. Wat ik in praktijk zag en ervoer maakte me niet blij. Maar het vertelde me ook iets over mij. Namelijk dat ik streng was voor mezelf. Ik was net als de honden die getraind en geconditioneerd werden. Geen inspraak. Luisteren! Gelukkig werd de aanpak iets zachter gedurende de jaren, maar het bleef training en de hond moet de mens dienen, nietwaar? Bijna, heel erg bijna eindigde ook mijn passie en carrière met honden alhier. 

 

Jarenlang heb ik als Martin Gaus franchise hondenschool Maasluis en Delft op het veld gestaan. 5 avonden in de week, met 4 groepen honden op één avond. Ik heb samengewerkt met vrijwilligers, door mij opgeleid, allerlei vormen van educatie georganiseerd van hondenvakanties tot allerlei cursussen en instructeursopleidingen, seminars en workshops aan toe. Ik ben zelfs op TV geweest bij Man bijt hond met een clinic over Doggy Dancing. Het was een prachtige avontuurlijk tijd! Ook hard werken. Alles heb ik in die tijd voorbij zien komen, ( traumatiserende) gedragstesten die dienden om de hond te beoordelen (daar was ik al snel mee gestopt)  slipketting, fischer disc, werpkettingen, clicker, doggy dance, correctiebanden en veel hondenleed , onderdrukking ook. (niet bij mij!)

 

( NB: Gedragstesten zijn traumatiserend omdat ze de hond machteloos maken door hem opzettelijk in onveilige onvoorspelbare situaties te plaatsen. Er wordt vooral  gekeken hoe de hond reageert als hij zich onveilig en bedreigd voelt. Zonder dat de eigenaar erbij is. (MAG test. Ik ben er dan ook echt geen voorstander van. Kun je dat voorstellen hoe dat voelt voor de hond om zo uitgedaagd en beoordeeld te worden? Zinloos vind ik het. Schadelijk. Het is nog erger als de eigenaar er wel bij is. Want dan verliest de hond ook  het vertrouwen in zijn baasje, omdat deze zijn macht uit handen geeft en niets doet. Alleen maar kijkt en op anderen vertrouwd.  Maar zo wordt er in de hondentrainingswereld niet over gedacht. Men ziet alleen het gedrag en men wil agressie voorkomen, terwijl machteloosheid en trauma juist agressie oproept (fight- flight-freeze!) Hoe tegenstrijdig!

 

Ik was te zacht werd mij gezegd. Ik raakte in verwarring. Na een moeilijke franchise ondernemers tijd (die gelukkig achter de rug is!)  en waarin ik helaas slechte herinneringen en ervaringen heb opgedaan door emotionele chantage, bedreiging en financieel misbruik, kan ik toch zeggen dat ik veel geleerd heb. Vooral over de commerciële wereld. Daar pas ik niet in. 

 

Als Marin Gaus Hondenschool Delft, was ik eigenaar (samen met mijn ex man Bert) van een eigen prachtig  trainingsveld, locatie. Een trainingshal, theorielokaal,  parkeerplaats, met alles er op en eraan. Het was groots en fantastisch met alle cursisten en honden.  Alle vertrouwen had ik. Helaas kwam de kink in de kabel toen er in het franchise ondernemerschap financiële en vertrouwensconflicten ontstonden en er om de hoek een andere school mocht beginnen. Afspraken bleken geen afspraken te zijn. Mijn vertrouwen werd enorm geschonden en misbruikt. Na een aantal rechtbanken ben ik er zeer bedrogen uitgekomen en  heb ik mijn Delftse droom moeten opgeven, alles verkocht en zijn we naar Limburg verhuisd. (ik en mijn ex man Bert). Om hier de droom weer op te pakken maar dan anders. Onafhankelijk. Dit was een trauma voor mij en hier is mijn healing werk goed aan te pas gekomen om deze wonden te helen. Resultaat is dat ik er nu open over kan zijn en niet meer bang ben dat ik bedreigd wordt of voor een rechtbank moet komen omdat ik mijn oprechte ervaring deel. Ik vertel dit om mijzelf te laten zien en zodat jij als lezer weet waar ik vandaan kom en is het mijn verhaal of delen ervan voor jou herkenbaar?

 

Ik droom er nog steeds van weer mijn echte eigen praktijk ruimte te hebben met heerlijke natuur om me  heen, om hond en mens te kunnen verwelkomen en het beste te bieden wat ik te bieden heb. Wie weet komt het ooit nog op mijn pad. Nu heb ik in ieder geval weer een praktijkruimte voor mezelf waar ik mens en hond veilig en van harte kan ontvangen voor het geven van behandelingen en consulten. Daar ben ik enorm DANKBAAR voor. Mijn droom is ook om mensen overnachting te kunnen aanbieden om 24/7 te kunnen begeleiden. Wie weet. Het is meer dan een droom het is een verlangen. Ik ben er dicht bij geweest, ik heb ervan geproefd.... en dat laat me niet meer los.  En toch ben ik nog steeds bang (zonder mij door de angst te laten leiden) dat iets mij afgenomen wordt wat mij aan het hart gaat en ik met veel passie en investering opgebouwd heb. 

 

NU: Inmiddels ben ik gescheiden en alleen verder gegaan en heb ik geprobeerd mijn passie en het ondernemerschap weer op te pakken. Al heel vaak heb ik geprobeerd mijn pad te verlaten en een gewone baan te zoeken, dat geeft meer financiële zekerheid niet waar?  Hoe raar het dan loopt,  ik kom steeds weer terug bij de honden. (eigenlijk ook niet raar!) Het is een hele mooie maar ook  best zware uitdaging op alle gebieden. Dit pad daagt me uit om mij verder te ontwikkelen, het daagt me uit om steeds meer mijn mannetje te staan om er voor de honden  te zijn! Vertrouwen te hebben in mijn eigen ondernemerschap. Zo helen we allebei. Ik (met mijn stem) en de honden. (met hun stem)

 

 

Ik ben niet commercieel mocht je dat denken. Was ik dat maar wel (een beetje maar dan eerlijk) I wish. Dan was het gemakkelijker om om een onderneming te runnen.  Maar misschien leer ik dat nog wel. (Denk het niet en dat hoeft ook niet want dat past niet bij mij). Nogmaals zelf heb ik ook het recht om met mijn werk mijn eigen inkomen en mijn bestaanszekerheid te verwerven zodat ook ik ontspannen mijn werk kan doen en kan leven.  Daarom vraag ik geld voor mijn diensten en ook donaties zijn daarvoor welkom. KLIK HIER. Dank je wel. 

 

 Mijn doel is: Mijn steentje bijdragen  om de mens te leren meer begrip te hebben voor de hond. De hond te helpen van het beeld af te komen dat hij gemaakt en geboren is om mensen te pleasen ten koste van hemzelf. Het einde van machtsmisbruik door de mens en het einde van onderdrukking. Het is kracht, ongelofelijke kracht, wanneer je jouw hond kunt accepteren en lief hebben zoals hij is vooral wanneer hij gedragsproblemen laat zien. Deze leren begrijpen i.p.v willen trainen brengt vreugde en harmonie terug in het leven van beide. Mijn missie is hond te helpen helen van emotionele verwondingen die hem door de mens zijn overkomen zowel in theorie (voorlichting en cursussen) als praktijk (healing van blokkades en trauma)

 

 

 

Voorlichting vind ik belangrijk, mijn stem laten horen ook, in het belang van de pup en de honden. Niet iedereen vindt dat leuk. Maar ik moet, want honden hebben geen stem. Ze moeten STIL zijn en luisteren. Dat kan niet.  Ik neem het voor ze op. Honden hebben ook een stem. En een hele mooie stem!. Ze hebben ons veel te leren en te vertellen. Ze verdienen het om een stem te hebben. De mens mag terug naar zijn hart, de hond mag terug naar zijn eerlijke plaats tussen mensen. Zonder conditionering, zonder clicker (die gevaarlijk is voor de emotionele en lichamelijke gezondheid, clicker = stress), zonder gehoorzaamheidscursussen. Gewoon zoals vroeger...

 

Helena