De overtuiging  bij mijn eerste hond was : als hij luistert dan is het goed met ons. En daar ben ik de fout in gegaan. Ik besefte veel te laat, maar nog op tijd dat ik wel het gedrag van mijn hond zag, maar niet mijn hond...! Daarmee bedoel ik, ik zag niet hoe mijn hond zich voelde, wat zijn grenzen waren etc. Ik deed zo mijn best op de toenmalige hondenschool en was zo gericht op studeren hoe ik de hond het zit, af, volg, aan de voet etc kon aanleren, de juiste correcties (met slipketting!) moest geven, dat ik geen oog meer had voor mijn hond zelf, ons gevoelsleven en onze binding. Ik zag niet wat de correctie met hem deden. mijn relatie met mijn hond stond toen in het teken van laten zien dat mijn hond goed kan volgen zeker als een hond voorbij komt en goed hier komt etc. Ik was trots omdat ik een hond had die zich overal en altijd aanpaste  en ik kon laten zien hoe goed hij het deed en wat hij allemaal leerde. Teleurstelling als het niet lukte of hij zakte met een examen was het gevolg. 

Bij deze overtuiging die ik toen ook had (20 jaar geleden) sluiten de reguliere hondenscholen vandaag de dag nog feilloos op aan (met respect voor mijn collega,s). Zelf heb ik ook jaren vanuit deze visie gewerkt zowel met mijn eigen honden als met de hondenschool. Ook ik heb fouten gemaakt en verkeerde inschattingen. Ook ik heb foute adviezen opgevolgd en mijn hond uit handen gegeven om door de instructeur keihard gecorrigeerd te worden. Het gebeurd, ik hoor het nog vaak. Doe dat nooit! Alleen als je 1000% vertrouwen hebt dat het voor de hond iets toevoegd. Instructeurs zijn maar mensen en het is geen beschermd beroep. Iedereen mag zo instructeur zijn. Dus volg je gevoel ALTIJD! Krijg je ergens buikpijn of maagpijn? Luister daarnaar! Bespreek het minimaal. Anders stop waar je bent en zoek iets waar je blij van wordt! Het gaat om je hond!

Er zijn nog veel hondenscholen die met keiharde correcties werken. Verdiep je erin en ga vergelijken. Informeer je!!

Ook ik heb uiteindelijk mijn gevoel gevolgd omdat ik voelde dat het niet klopte wat ik deed.

 

Gaandeweg ben ik erachter gekomen dat er zoveel meer is. Wanneer alleen naar gedrag met het oog op goed en fout gekeken wordt, wordt de hond erg tekort gedaan.  Hij is wie hij is, een hond wil net zo min veranderd worden, als wij dat willen.

Hij wordt steeds door ons mensen beoordeeld terwijl hij onvoorwaardelijke liefde , net als ieder dier en mens verdiend. Geen oordelen, geen verwachtingen, geen teleurstellingen. Het is wat het is. Zijn gedrag kan lastig zijn, maar dat heeft altijd een reden. Hij communiceert en geeft uiting aan zijn gevoelens op zijn manier.

Daar mogen wij ons in verdiepen.

 

Honden kennen geen verwachtingen. Honden hebben geen verhalen in hun hoofd van hoe het zou moeten worden.(dat is ons  EGO en vaak angst) Hij is in het NU. In het moment. Hij denkt niet na over hoe iets zou kunnen aflopen of waar hij over 5 minuten is. Hij is NU. Vanuit het NU reageert hij op datgene wat op dat moment is. vanuit zijn hart, vanuit zijn instinct en intuïtie. Alleen daar kunnen wij de hond echt ontmoeten, niet vanuit de ratio en allerlei gedachten en verhalen.                                                             

Is het druk in zijn omgeving, zal hij druk zijn. Is er rust in zijn omgeving zal hij die rust overnemen. Is er ruzie of agressie in zijn omgeving, zal hij dat gedrag laten zien, er minimaal op reageren met agressie of zich in zichzelf terugtrekken: Wat dat betreft zijn de hond zijn reacties hetzelfde als bij kinderen.

 

 

Vandaar de uitdrukking: De hond en een kind zijn beide een spiegel van jezelf en je omgeving.