Billie

 

RUST, EEN THUIS, LIEFDE had hij nodig. Onvoorwaardelijke liefde. Dat wil zeggen: dat hij mocht zijn wie hij is. Dat hij niet hoefde te veranderen. Ik hoefde niet over hem te beslissen. Ik hoefde alleen maar mezelf te zijn en met hem te leven. Er voor hem te zijn. En daarmee er voor mezelf te zijn. Te vertrouwen en lief te hebben. Dat was alles.

Billie was mijn eerste hond toen ik samenwoonde die helemaal voor mezelf was. Ik had geen besef van hoe ik honden moest opvoeden. Ik had ze alleen maar lief. 

 

Billie was uit asiel, als zwerver gevonden. Hij kwam met mij mee. Sprong meteen in de auto. Ik had 14 dagen vrij genomen. Veel te kort. Hij kon niet alleen zijn. Geen probleem hij ging gewoon mee naar mijn werk. Dat was mijn voorwaarde als ik ging solliciteren. Ik ben van baan veranderd. 

 

 Billie trok aan de lijn en kon niet los vd lijn. Hij rende wild ervan door. Dus ik ging veel aangelijnd met hem wandelen. Dat was, leerde ik later, niet de juiste weg. Hij trok aan de lijn en rende weg vanwege stress en zich verdwaald voelen. Veel aangelijnd wandelen maakte het erger. Gehoorzaamheidsoefeningen ook. 

 

RUST, EEN THUIS, LIEFDE had hij nodig. Onvoorwaardelijke liefde. Dat wil zeggen: dat hij mocht zijn wie hij is. Dat hij niet hoefde te veranderen. Ik hoefde niet over hem te beslissen. Ik hoefde alleen maar mezelf te zijn en met hem te leven. Er voor hem te zijn. En daarmee er voor mezelf te zijn. 

 

Dat wist ik toen nog niet. 

 

Veel gehoorzaamheid met hem gedaan, diploma's en een goed luisterende hond op het veld. Maar daarbuiten veranderde niets en werd het gedrag, zijn en mijn machteloosheid erger. Ik leerde niets behalve gehoorzaamheidsoefeningen en dressuur.  We werden boos op elkaar. We stelden elkaar steeds meer teleur. 

 

Billie was niet gelukkig, ik ook niet. 

Billie kon niet voldoen aan ieders verwachtingen. Ik ook niet. Ondanks diploma's met goede punten faalden we allebei. Het koste hem en mij teveel energie en spanning. 

 

Na een lange zoektocht in trainingsland heb ik besloten te stoppen met alle getrain. 

 

DAT WAS DE BESTE KEUZE OOIT! 

 

We werden weer vriendjes, kregen weer plezier. Ik deed alles op mijn manier en wat eigenlijk niet "mocht" (van wie?). 

 

We sliepen samen op de bank, deden geen oefeningen meer. Ik kocht een super lange lijn nam een bal en ging naar het strand. Daar hadden we plezier. Ik liet hem los, hij ging in de duinen en hij koos ervoor bij mij terug te komen! Uit zichzelf. 

 

Hij was agressief naar honden had men mij verteld. Ik liet hem nu los. Hij was helemaal niet agressief. Hij beet van zich af, maar vocht niet. Hij had geen zin in andere honden. Dat hij uitviel was pure stress en onmacht omdat hij geen zin in andere ontmoetingen had en gewoon boos was omdat hij zijn thuis kwijt was. 

 

Wat hebben we nog samen genoten. Problemen waren geen problemen meer. Liefde was het antwoord wat ik zocht. Dat vond ik niet bij therapeuten en trainingen. Dat vond ik alleen maar in mezelf. 

 

Billie had jeuk aan zijn voetjes. Dierenarts na dierenarts, zalf, tabletjes niets hielp. 

Nu weet ik dat het stress was. Door alle stress wat hij ervaren had van het verdwaald zijn, zijn thuis kwijt zijn, niet begrepen worden, moeten luisteren, was zijn hele wezen van slag. Het was een emotioneel probleem, weet ik nu. 

 

Het was de beste beslissing ooit om Billie (toen onbewust)  te gaan geven wat hij echt nodig had. Onvoorwaardelijke liefde en een thuis waar hij zichzelf kon zijn. 

 

Met deze ontdekking is mijn zoektocht geëindigd en is de Heart to Heart lifestyle geboren die ik namens Billie en vele andere honden in hondenland mag neerzetten om andere honden en mensen mee te helpen.