HELENA's VERHAAL- HOE BILLIE HAAR LEVEN  VERANDERD HEEFT.

Helena is één met honden. Ze is geboren met honden. Honden hebben haar grootgebracht. Helena en honden spreken dezelfde taal uit het hart. Ze voelt wat de honden voelen, ze weet wat er in hun omgaat. Het is haar MISSIE de stem van de hond te zijn en op te komen voor zijn behoeften en mens en hond te helpen op een liefdevolle GELIJKWAARDIGE en respectvolle manier met elkaar om te gaan.  

 

Haar dierbare , inmiddels overleden hond Billie heeft haar veel geleerd. Billie was haar eerste eigen hond uit een asiel. Het was een zwerver en heel erg in de stress. Helena heeft hem uit het asiel gehaald en mee naar huis genomen. Haar hart was zo blij en ze had veel mooie verwachtingen van hun samenzijn.  Dat was in 1991.

 

Toen begon haar leerschool. Billie kon niet alleen zijn, rende weg, was niet moe te krijgen, viel uit tegen andere honden en wilde vechten.  Tja en nu? 


Helena zocht hulp in de gehoorzaamheidstrainingen. Volg, zit, af, hier. Het zou moeten helpen. Maar niets was minder waar. Diploma's rijker, dressuur rijker, en in het dagelijks leven was nog steeds niets verbeterd. Integendeel het leek erger. 

 

De wanhoop nabij, ontmoette ze de training van Martin Gaus: "uw hond gehoorzaam in 10 lessen" . Het was op TV! Dat moet goed zijn dacht ze. De honden zagen er vrolijk uit. Ze had weer hoop en er alle vertrouwen in!

 

Inmiddels was ze in een depressie, erg beïnvloedbaar door de omgeving en zichzelf kwijt.  Maar Billie was bij haar! 

 

Ze ging hoopvol op deze cursus. Billie moest gecorrigeerd worden. En hard ook. Hij zou vrolijk blijven. Kijk maar naar de andere honden.  Met maag en  buikpijn volgde ze de adviezen op en gaf ze hem uit handen aan de instructrice. Na de correcties volgde Billie en negeerde Billie alle honden.  Kennelijk werkte het? Dacht ze. Maar de buikpijn bleef. 

 

Thuis ging het ook iets beter. Ze kon zelf met haar Billie langs andere honden lopen zonder dat hij uitviel. Ze kreeg zelfs complimenten van mensen die zeiden dat hij zo netjes liep!!! Dan wist ze dat ze het goed deed en ze was trots! Dacht ze....

 

Wat ze niet wist toen en ook niet geleerd had gekregen was dat haar Billie heel veel last van stress had. 
Stress door de onmacht, geen eigen keuzes kunnen maken, dat recht werd hem ontnomen, de gewelddadige handelingen van de instructeur en die zij ook moest toepassen met pijn in haar hart. Door de stress  begon Billie opnieuw weg te lopen, zijn pootjes stuk te bijten en meer. Helena ging altijd naar de dierenarts om naar zijn pootjes te kijken en Billie kreeg ook heel snel infecties als hij gezwommen had en meer jeuk. Allemaal een gevolg van de stress in zijn leven. En dat terwijl ze dacht het goed te doen. Dit zag ze allemaal pas veel later. 

Helena leerde hoe stress en onverwerkte emoties zowel gedrag als de gezondheid beïnvloeden en hoe ze dat kan voorkomen en genezen. 

 

HELENA ZAG ZIJN GEDRAG, MAAR NIET HOE HIJ ZICH VOELDE! 

misschien herkent u zich?

 

Enfin de training ging door. Het koste haar wel energie zag ze later. Het koste haar steeds meer energie om tegen zichzelf in te gaan. 

EN TOEN NAM ZE DE BESTE BESLISSING OOIT!

ZE BESLOOT TE STOPPEN MET GEHOORZAAMHEIDS- TRAINING EN HAAR GEVOEL TE VOLGEN.


Het roer MOEST om!

 

Ze kocht een lange riem van 10 meter, ging naar het strand (ze woonde toen in Naaldwijk) nam een bal mee, heel veel lekkers en ging doen wat niet  mocht. Ballen gooien en gek doen. In het water. Het was heerlijk! Ze kreeg zoveel PLEZIER en zoveel moed dat ze maar meteen Billie los van de riem maakte en hem zijn vrijheid gaf. In VOL VERTROUWEN! 

 

en dat was spannend en leuk! Ze had verse gekookte kip bij zich. Dus dat zou goed komen. Ze deed hem los van de lijn en ze zal het nooit meer vergeten. Hij rende als een speer ervan door! HUPPA de vrijheid in! Dat deed goed! Hij rende de duinen in, uit zicht... weg was hij. Even had ze paniek. Maar ze bleef vertrouwen sturen dat hij terug zou komen. En ja hoor. daar kwam hij.


Zo blij sprong hij tegen haar op, om haar te bedanken en de vreugde te delen. Hierdoor werden ze pas echt met elkaar verbonden. Honden hebben alle emoties die wij mensen ook hebben. Dat is echt niet vreemd maar DE WAARHEID.

Ze ontdekte dat hij helemaal niet agressief was. Wanneer een hond kwam snauwde hij even, ze kregen even heel kort ruzie. Maar het was geen gevecht. Integendeel, hij stopte al snel en MAAKTE ZELF DE KEUZE om maar lekker weg te gaan. Het vechten en het trekken aan de lijn was over en was pure frustratie. Wat een dankbare leerschool voor haar! 

 

Helena zorgde ervoor dat hij hondengezelschap kreeg door een paar vrouwtjes uit de wijk waar ze woonde bij haar thuis uit te nodigen waar Billie eindeloos mee kon spelen en mee op de bank kon slapen.  Daar genoten ze allemaal van. 

Billie en Helena hebben nog dankbare jaren gehad gevuld met levensvreugde.